Cel-, sector-, draaggolf- en draaggolffrequentie zijn allemaal concepten die verband houden met basisstations voor mobiele communicatie.
Laten we beginnen met het basisstation.
Het basisstation is een belangrijk onderdeel van het draadloze toegangsnetwerk in het mobiele communicatienetwerk.
De belangrijkste functies van het basisstation zijn signaalmodulatie en -demodulatie, radiofrequentietransmissie en -ontvangst.
In het 4G-tijdperk zijn de belangrijkste hardwarecomponenten van het basisstation BBU (baseband processing unit), RRU (radio remote unit) en antenne feeder (antenne, feeder) systeem. In het 5G-tijdperk is de hardware veranderd en is de passieve antenne een actieve antenne geworden, wat AAU (Active Antenna Unit) is.

In het echt zien we vaak basisstations. Bijvoorbeeld als volgt:

In feite is de bovenstaande afbeelding strikt genomen een ijzeren toren van een fysieke site (of site, "station"). Aan de ijzeren toren hangen veel antennes van het basisstation.
Meestal heeft een locatie niet slechts één basisstation, maar meerdere basisstations.
Operatoren zoals China Mobile, China Telecom en China Unicom hebben bijvoorbeeld allemaal hun eigen basisstations, die allemaal op dezelfde locatie zijn geïnstalleerd.
Bovendien, zelfs als het een operator is, zijn er waarschijnlijk basisstations van verschillende netwerkstandaarden zoals 2G, 3G, 4G, 5G, enz. Allemaal op deze site.
Bij het eerder introduceren van antennes werd vermeld dat antennes onder meer omnidirectionele antennes en directionele antennes omvatten. Omnidirectionele antennes (meestal zweepvormig, cilindrisch) zenden signalen in alle richtingen uit. Richtantennes (meestal plaatvormig) zenden signalen uit in een bepaalde richting.
Voor sommige gebieden met een breed gezichtsveld en een lage gebruikersdichtheid, worden omnidirectionele antennes gebruikt om een groot gebied rond het gebied te bestrijken met laagfrequente signalen (langere golflengte, beter diffractievermogen en lange dekkingsafstand). Dit wordt "centrale prikkel" genoemd.

Voor complexe gebieden en gebieden met een hoge gebruikersdichtheid kunnen directionele antennes worden gebruikt om de signaaldekking te verbeteren.
Na berekening ontdekten de experts dat de methode van 3 antennes (elk met een bereik van 120 graden) het meest kosteneffectief en het beste effect is. Daarom is er een ontwerp van drie dekkingsgebieden voor één basisstation.

Zoals te zien is in de onderstaande afbeelding, bevindt het basisstation zich op de drie hoekpunten van de zeshoek in elke cel en gebruikt elk basisstation drie richtantennes om een derde van de drie aangrenzende cellen te dekken.

De bovenstaande methode wordt de "vertex-incentive"-methode genoemd.
U kunt zien dat de dekking van directionele antennes flexibeler is, wat de impact van obstakels in de cel effectief kan elimineren.

Natuurlijk kunnen naast 3 antennes ook andere dekkingsmethoden worden gebruikt, bijvoorbeeld 6 antennes die elk 60 graden bestrijken.
Of het nu 60 graden of 30 graden is, het dekkingsgebied ziet eruit als een ventilator. Dit draadloze dekkingsgebied is een sector (Sector). Net als een basisstation is een sector een fysiek concept en bestaat het ook echt.
In de branche zijn er over het algemeen namen van S-type en O-type basisstations. S verwijst naar gesectoriseerde, directionele, sectorale site. O betekent omnidirectioneel, omnidirectioneel.
Dus, wat is een buurt? Is een basisstation een cel? Of is een sector een gemeenschap?
Het antwoord is: niet noodzakelijk.
Voordat ik de cel introduceer, moet ik twee concepten introduceren: draaggolf en draaggolffrequentie.
Carrier, de Engelse naamdrager, is ook een fysiek begrip. Over het algemeen verwijst het naar de gemoduleerde draadloze elektromagnetische golven die informatie bevatten zoals audio en video. Elke draaggolf zal een bepaald frequentiebereik innemen.
De draaggolffrequentie is de draaggolffrequentie. Er zijn veel verwijzingen naar de draaggolffrequentie, soms verwijst het naar de frequentiewaarde en soms verwijst het naar de gerelateerde hardware. De waarde van de middenfrequentie van de draaggolf is het middenfrequentiepunt.
Als er slechts één vervoerder in één sector is, is de capaciteit mogelijk niet voldoende. Op dit moment worden meerdere providers geconfigureerd.
Een sector is een fysiek concept, terwijl een cel een logisch concept is. Verschillende netwerkstandaarden hebben verschillende definities van cellen.
In 2G GSM, cel=sector.
2G GSM is een smalbandsysteem met een kleine draaggolfcapaciteit. Daarom worden meerdere dragers samen "gebundeld" om een "cel" te vormen.
S 2/2/2 betekent bijvoorbeeld: de site heeft 3 cellen (sectoren) en elke cel heeft 2 dragers.
In 3G WCDMA, 4G LTE en 5G, mobiele=provider.
3G WCDMA is breedband CDMA en 4G LTE heeft een grotere single-carrier bandbreedte. Voor één sector volstaat het om 1-2 providers te configureren.
Als het een S 1/1/1-configuratie is, 3 sectoren, en elke sector heeft slechts 1 draaggolf, dan zijn er in totaal 3 cellen. (Scrambling-codes worden gebruikt om onderscheid te maken tussen cellen, bijvoorbeeld 1, 2 en 3 worden gebruikt voor scrambling-codes).
Als het een S 2/2/2 configuratie is, 3 sectoren, elke sector heeft 2 dragers, dan zijn er in totaal 3×2=6 cellen. (Het aantal cellen dat in een enkele sector kan worden geconfigureerd, is gerelateerd aan hardwaremogelijkheden.)
We kunnen het ook op deze eenvoudige manier onthouden: de bandbreedte is klein, het aantal draaggolven is groot en meerdere draaggolven zijn geconfigureerd als één cel. Als de bandbreedte groot is, is het aantal dragers klein en is één drager één cel.
Ten slotte:
Een draadloos dekkingsgebied geïdentificeerd door een basisstationidentiteitscode (Base Station Identity Code, BSIC) of een globale celidentiteitscode (Cell Global Identifier, CGI) wordt een cel genoemd.
Een cel is de kleinste servicegebiedeenheid die terminaltoegang biedt. Het is virtueel en logisch. Het systeem definieert het en vervolgens kunnen ingenieurs het behandelen als een object voor parameterconfiguratie en beheercontrole.
De sleutel tot het onderscheiden van een gemeenschap is of deze onafhankelijke diensten kan leveren.
GSM heeft meerdere providers in één cel, maar slechts één zendt BCCH uit (broadcast control channel). Daarom kan een cel alleen mobiele diensten leveren als meerdere providers worden gecombineerd.
Verschillende dragers van WCDMA en LTE hebben pilootsignalen, die onafhankelijk zijn. Daarom is een drager een concept van een cel.(www.cenrf.net)


